O günün kabusu bitmeyecek... Son 2 seneye kadar Detroit için hayat hala güzeldi, hala Play-Off'a katılıyor ve hala en azından konferans yarı finallerine çıkabiliyorlardı. Indiana için ise gelecek en az 10 yıl o gün çöpe atıldı, ama bu 10 yıl kim için tabi ki seyirci için... Şu an Artest mutlu, Ben eski takımıyla mutlu, O'Neal hala müthiş kontratlarıyla mutlu, Jackson zaten hep mutlu ama biz mutsuzuz...
Sabahları nba.com'a girip de Indiana'nın maç sonucuna bakan bir taraftarı için skorun hiçbir önemi yok 3-4 sezondur, çünkü bu takım artık Boston'u deplasmanda yenip diğer maç evinde New York'a kaybeden bir takım.. Hedef yok, başarı yok tek eğlencemiz Granger'in ne yaptığına bakmak... Onu da zaten fazla tutmayız elimizde, yakındır gidişi büyük(!) şehirlere...Bize de yine beklemek düşer artık, şimdiden belirleriz Play-Off'larda hangi takımı tutacağımızı...
Eline sağlık Artest, sen de sağol Wallace......
2 yorum:
Emre yazmalısın hep ...
** elimden geldiğince, dilim döndüğünce yazmaya çalışacağım ama işte vakit ayırmak en büyük problem
Yorum Gönder